دانشمندان در یک مطالعه موفقیت آمیز، قابلیت زیستی کورکومین را بهبود می بخشند

تصور کنید مکملی غذایی را که به عنوان "ابرغذا" معرفی شده است، با امید به بهبود سلامتی خود مصرف می‌کنید. اما این ماده برای بدن شما به سختی قابل جذب و استفاده است و بیشتر آن بدون استفاده از سیستم بدن شما عبور می‌کند. این دقیقاً چالشی است که کورکومین، ترکیب فعال زردچوبه، و موضوعی طولانی مدت در تحقیقات علمی با آن روبرو است.

یک مقاله اخیر منتشر شده در ScienceDirect توجه‌ها را به مسائل مربوط به زیست‌فراهمی کورکومین جلب کرده است. در حالی که این ترکیب طلایی رنگ پتانسیل قابل توجهی برای خواص ضد التهابی، آنتی‌اکسیدانی و حتی ضد سرطانی خود نشان می‌دهد، جذب ضعیف و متابولیسم سریع آن در بدن انسان، کاربردهای بالینی آن را به شدت محدود کرده است.

پتانسیل درمانی کورکومین غیرقابل انکار است. مطالعات متعدد ارزش احتمالی آن را در پیشگیری و درمان بیماری‌های مختلف نشان داده‌اند. با این حال، هنگام مصرف خوراکی، کورکومین نرخ جذب بسیار پایینی در روده نشان می‌دهد و بیشتر آن قبل از رسیدن به جریان خون متابولیزه یا دفع می‌شود. این منجر به سطوح غلظت خونی ناچیز می‌شود که بسیار کمتر از حد مورد نیاز برای درمان مؤثر است.

عوامل اصلی که به زیست‌فراهمی ضعیف کورکومین کمک می‌کنند عبارتند از:

• حلالیت کم: کورکومین که محلول در چربی است، حلالیت بسیار ضعیفی در آب دارد و جذب روده را به طور قابل توجهی محدود می‌کند.
• متابولیسم سریع: این ترکیب به سرعت به مواد دیگر تبدیل می‌شود و شکل فعال آن را کاهش می‌دهد.
• دفع سریع: کورکومین به سرعت از بدن دفع می‌شود و غلظت آن را بیشتر کاهش می‌دهد.

برای غلبه بر این چالش‌های جذب، محققان در حال بررسی رویکردهای نوآورانه مختلفی هستند:

• فناوری نانو: کپسوله کردن کورکومین در نانوذرات ممکن است حلالیت و جذب آن را بهبود بخشد و در عین حال زمان گردش آن را در بدن افزایش دهد.
• لیپوزوم‌ها: این وزیکول‌های مبتنی بر چربی می‌توانند کورکومین را به طور مؤثر تحویل دهند و در عین حال زیست‌فراهمی آن را افزایش دهند.
• تقویت‌کننده‌های زیستی: ترکیبات خاصی مانند پیپرین (موجود در فلفل سیاه) می‌توانند آنزیم‌های مسئول متابولیسم کورکومین را مهار کنند و به طور قابل توجهی زیست‌فراهمی آن را افزایش داده و حضور آن را در جریان خون طولانی‌تر کنند.
• اصلاح شیمیایی: تغییر ساختار مولکولی کورکومین می‌تواند هم حلالیت و هم پایداری آن را بهبود بخشد.

در حالی که زیست‌فراهمی کورکومین همچنان یک مانع قابل توجه است، پیشرفت‌های علمی راه‌حل‌های امیدوارکننده‌ای ارائه می‌دهند. پیشرفت‌ها در فناوری نانو، سیستم‌های تحویل لیپوزومی و تقویت‌کننده‌های زیستی ممکن است به زودی فرمولاسیون‌های مؤثرتری را ارائه دهند که مزایای سلامتی کورکومین را به طور کامل آزاد کنند.

تحقیقات آینده باید روش‌های جدیدی را برای بهبود جذب کورکومین بررسی کند و در عین حال اثربخشی بالینی آن را در پیشگیری و درمان بیماری‌های مختلف ارزیابی کند. این امر نیازمند درک عمیق‌تر از مسیرهای متابولیک کورکومین و سیستم‌های تحویل نوآورانه است که محدودیت‌های ذاتی آن را برطرف می‌کنند. هدف نهایی همچنان توسعه درمان‌های ایمن و مؤثر مبتنی بر کورکومین است که بتوانند به طور معناداری به سلامت انسان کمک کنند.